لابد ناراحت می شود

اگر بفهمد!

 

کفش هایش را جفت می کند

و پله ها را دو تا یکی

بعد هم نگاهش را می اندازد

روی ماشین ها ورهگذرانی

که آرام

ازطبقه ی ششم دور می شوند!

 

لابد چیزهایی شنیده

که صورتش را

 به گونه های سردم می چسباند

و با همان تی شرت صورتی

و

اُدکلنی

 که آدم را به اضطراب می رساند

می گوید: والنتاین مبارک !

 

هدیه را بازنکرده

 در جیب کتش می گذارم

و فردا با اولین خبر

به او خواهم گفت :

مسافران ذوق زده

تماشاگران خوبی نیستند!

 

                                                                امین احراری

                                                                ۸۷/۱۱/۲۵