تا ته این سیگاررازهائی است که هرچه بیشتربکشی کوتاهترمی شوی!

درد عجیبی است ماندن روی کاناپه وفکرکردن به روزهای رفته!

 

خواستم جهانی بسازم تا همه با هم درآن بزرگ شویم

جهانم کوچک شد

 به اندازه ی سیگاری که دم به دم کوچکترمی شود!

 

حالا سرگردان این کوچه های معطل

لابه لای اندیشه های نیچه و فروید

 به دنبال فکری برای بزرگ شدن می گردم!

آنقدربزرگ، که بتوانم به جای خود بیندیشم

حرف بزنم!

 و شعربخوانم!

شعرمردی که  لابه لای اندیشه ها گم نمیشود

 شعرمردی که خودش رادرجهان کوچکش پیدا می کند.

 

                                                                       (امین احراری)