شعر و ادبیات

کولی های اندلس(تقدیم به فدریکو گارسیا لورکا/بزرگ شاعراسپانیا)

کولی های اندلس به اواز می کشند

                                              بلبل رگهای ایگناسیو را

هم چنانکه سویل فریادمی زند

                                            (اوازی را که هیچ گاه نخواهی خواند)1

   سپیده دمان

                 ویرانه های سویل

                                     چشم انتظار اواز تو

                                                                    دشت را می کوبند     

چشمان برفی من سالهاست

                                 رنگ سپیده دمان به خود ندیده است

(رنگ ستاره زنده در روز جاودان

                                               رنگ کران های دوردست)1

از غرناطه  تا سویل

                                 درامتدادچشمان تو

                                                       چشمها درخواب است

کولیان می خوانند هنوز

                               ومن درحسرت یک خواب

                                          خواب اوازی که هیچ گاه بیدارنخواهم شد.

                                                         1: فدریکو گارسیا لورکا